Sakuraaaaaah!

Het weer de tijd dat de gemiddelde Japanner helemaal los gaat, want de bloesem is er weer. Het duurt maar een paar dagen maar is dan ook werkelijk schitterend. Je ziet japanners onder elke bloesemboom picknicken al dan niet overgoten door plenty sake...het is een soort nieuw jaar voor ze omdat ze dit vieren als het nieuwe begin. Het nieuwe schooljaar in Japan begint dan ook na een twee weken durende vakantie rondom 1 april. Trouwens, ook de boekjaren van bedrijven lopen van 1 april tot 31 maart...dus ze nemen die Sakura best serieus!

ff er tussen uit

Onlangs hadden de kids hun springbreak vakantie.  Een weekje vrij! En dat biedt natuurlijk potentie v oor een reisje! Dit keer naar de zon in Vietnam. Er gaat een directie vlucht van Tokyo naar de derde stad van Vietnam: Da Nang, wat aan een heerlijk strand is gelegen. Die directe vlucht bleek echter, toen de deuren van het vliegtuig al gesloten waren, geen directe vlucht te worden. Er werd door de piloot van Vietnam Airlines vrolijk omgeroepen: welkom op de vlucht van Tokyo naar Taipeh...toch even schrikken. Het toestel moest blijkbaar perse daar landen om te tanken...Vreemd vreemd, en zonder enig excuus van het personeel of van wie dan ook, kwamen we met 2.5 uur vertraging in Da Nang aan. Op naar het hotel! Het hotel werd ons aanbevolen door veel ouders van schoolvriendjes van de jeugd hier in Tokyo en dat bleek ook een voltreffer (om in Vietnam termen te blijven). Het Hyatt lag prachtig aan het strand en we hadden een soort appartement meteen aan het strand. Er werden ook vele activiteiten georganiseerd dus de kids hebben zich enorm vermaakt! We hebben niet erg veel excursies gedaan maar Hoi-An, een feeëriek stadje dat s'avonds verlicht wordt door duizenden lantaarns was erg leuk. Ook de marble-mountains, bij het hotel om de hoek was leuk om te bezoeken! De terugweg ging gelukkig beter en na een weekje uitrusten konden we ons gaan opmaken voor de volgende avonturen...maar daarover meer in een volgende blog!

Casper voor het goede doel

Casper is dit semester gekozen door de leraren en leerlingen om in de student council plaats te nemen. Dit is een leerlingen raad waarin de leerlingen worden betrokken bij zaken die leerlingen aangaan op school. En daarnaast hebben ze een aantal activiteiten die goede doelen steunen. Het doel van deze student council is om de kids mee te laten maken hoe beslissingen genomen worden, leiderschap te ontwikkelen en te laten zien dat hun acties effect kunnen hebben op een groter geheel.
In het kader hiervan heeft de student council een actie georganiseerd om sokken in te zamelen voor de daklozen in Tokyo. Na een paar weken stond de teller op 700 paar en konden we op een zaterdag morgen naar Ueno Park om ze uit te delen. Denk nu niet dat we alle winkelkarren en tentjes af moesten lopen want ze stonden keurig in rijen opgesteld. Zo'n 250 in totaal.
Een vrijwilligersorganisatie had namelijk geholpen en deelde na de sokken ook maaltijden uit. Casper vond het indrukwekkend en vond het mooi dat hij zo zijn steentje bij kon dragen. Hij besefte ineens echt dat hij het dus erg goed heeft...Caroline keek vanuit afstand want zij vond het allemaal een beetje heftig. Konden we ons erg voorstellen. Maar een leerzame en nuttige ochtend voor de kids was het wel!
Later die week kreeg de klas van Casper een paar uur les en uitleg van een echte astronaut: Daniel Tani, die twee keer naar het internationale ruimte station is geweest. Cool he?

                               

Tokyo Marathon part 3: I did it!

Jongens, hij zit erop! of liever gezegd: in de benen! Mij  werd gevraagd een stuk te schrijven  over mijn belevenissen in het club magazine van de American Club, dus vandaar het verslag in het engels:My resolve to complete a marathon first arose about 10 years ago. The iconic race seemed the perfect way to culminate my track and field experience and love for the sport. How cool would it be to run a race that people had been competing in for thousands of years? The mother of all distances. So with curiosity and determination to rise to my own personal challenge, I added it to my bucket list while being here in Japan. However, the chance of obtaining a start number of the Tokyo marathon via the lottery is equal to winning the Powerball jackpot so as expected no luck for me around summer last year. I decided to run a 24 hour relay race in Hiratsuka instead…a very nice experience but no marathon. A little later the luck was on my side when I obtained a place via a raffle of Tac’s Women's Group! After competing in more than 25 official half marathons, I finally could kick into a higher gear with about 18 weeks to go until February 26st. Numerous tours around the Imperial Park, Gaien Park and Akasaka Palace followed, the guards did even recognize me. Also the treadmill, the spa, and the pool at the club became good friends. I was really determined to go for an optimal preparation until M-day.We started in front of Shinjuku’s metropolitan government building with about 36000 runners in near-perfect conditions. As expected I had to let go the Kenyans and Ethiopians and run my own race. The marathon course had changed in preparation of the 2020 Olympics and took me alongside a lot of Tokyo highlights. Everywhere you looked were people clapping and cheering! The first half went smoothly. I was amazed in what costumes people could run. I even saw a Michael Jackson moonwalking. Mile 20 brought the beginning of the infamous marathon fatigue of which you knew it would come. I slowly developed pain in muscles which I did not know I had them. Thankfully my family was nearby all dressed up in Holland’s national color orange to give me the boost I needed. Also many more Tac members were cheering from this point onwards. Amazing! From mile 23, I began to focus on every ache and pain, salt crystallizing on my sweaty face. My body was screaming at me to STOP and I had to lower down my pace. But my motivation was stronger than my body. I was determined to finish. Each painful step would bring me closer to my goal. And the goal came closer and closer. Less than a mile before the finish I could hug my kids and wife again since I realized that I did not make the 4 hours mark I had in mind before the race. And a little later I crossed the magical finish line! A small step for mankind but a huge leap for me! I did it!Thanks to Tac’s Women's Group, Linda Farrell, the Japanese man who sprayed my upper leg muscles at mile 24, and everybody who supported me!Volgend bericht in het frans ok?

                                voor de start naar het startvak toe: tegen 8-en in de ochtend

  gezicht vanuit mijn vak: ik stond nog redelijk voor aan. duurde bijna 5 minuten voordat ik over de start ging na het startschot.

 goed ingepakt met wegwerp kleding in het startvak

                                       nieuw parcours voor de olympische spelen van 2020

bloemen worden pas bij de finish uitgereikt!

aanmoedigingen van klasgenootje van Caroline

                                           I am on my way! km 33....Hibiya Park.
                                       

                                                                het bewijs!

Nihon no Shukan (Japanse week)

Op Caroline haar school is altijd wat te doen! Een week of twee geleden was er de Japanse week. Eerst kwamen er echte sumo worstelaars naar school voor wat echte tegenstand en later in de week een Taico drumming en toneel groep. Caroline stond vooral vooraan en wilde vooral de sumo worstelaars een lesje leren.....De foto's zeggen alles....

Tokyo Marathon: Het aftellen is begonnen!

Nog 40 uur te gaan en dan luidt het startschot van de Tokyo Marathon! Na een paar maanden trainen ben ik er ook wel erg aan toe moet ik zeggen...ik kan niet wachten om die 42 kilometer te grazen te nemen. Vandaag ben ik mijn startnummer gaan ophalen in Tokyo Big Sight: een enorm expo complex op Odaiba aan de overkant van de baai. Ik was niet alleen want in de skytrain ernaar toe kwam ik al 25 Nederlanders tegen die ook de marathon gingen lopen. Geboekt via een loop-reisbureau in Nederland. De expo was een echte geoliede machine; ik kreeg een engels sprekende dame als begeleider en na 10 minuten waren alle administratieve handelingen gedaan. Daarna nog even door de runners expo gelopen en een ramen-lunch naar binnen geslurpt (voor de koolhydraten) en klaar!
Op naar zondag!

 mijn nummer......

een muur met alle namen van de deelnemers: ook Johannes de Wit doet mee!

Kyoto ni Ikimashita

Nu wonen we toch al weer een hele tijd in Tokyo, maar het was er nog niet van gekomen om een bezoekje te brengen aan Kyoto. Deze bekende stad is de voormalige hoofdstad van Japan en door de aanwezige tempels ook wel het huidige culturele hoofdstad genoemd. Ook is een bezoekje aan Kyoto een mooie gelegenheid om de Shinkansen, de Japanse hoge snelheidstrein, eens te testen of ie echt wel zo snel gaat. De afstand van 460 kilometer moet volgens het niet te lezen Japanse spoorboekje dan toch in zo'n 2 uur te doen zijn. Onderweg heb je als je geluk hebt een prachtig uitzicht op de Fuji-san-der. En we hadden geluk, want tenslotte zeggen ze hier dat je uitzicht krijgt dat je verdient.
In Kyoto hadden we een Machiya, een typisch japans houten huis, gehuurd. Echt met mini binnentuin, tatami-matten, futon bedden, etc. Japanser kan niet! En dat midden in het centrum!
We hadden drie dagen en die hebben ook helemaal benut! We begonnen met een Japans pareltje: die Kinkaku-ji tempel. Een gouden (kin) boeddhistische paviljoen midden in een vijver. Daarna naar een heus Japans kasteel waar je ook in kon: Nijo Castle met prachtige paneel schilderingen! Vanuit daar via de een overdekte markt, de Nishiki markt, naar huis gelopen, maar niet voordat ik de lokale delicatesse, een baby octopus op een stokje heb geproefd...mmmmm (echt waar!). De volgende dag zijn we begonnen met de beroemde Fushimi Inari schrijn. Deze is beroemd vanwege de wek naar de top: deze is gaat eigenlijk volledig onder meer dan 10000 rode tori's. Casper en Charlotte zijn naar de top gelopen maar Carolientje en ik zijn heerlijk in het zonnetje de tempel gaan ontdekken. Daarna gewandeld naar Hal van Sanjusangendo waar er meer dan 1000 Boeda beelden staan opgesteld: was echt mega indrukwekkend! Daarna naar oud Kyoto: de wijk Gion met haar beroemde Kiyomizu-dera tempel. Een van de grootste houten bouwwerken ter wereld! Ook Michele Obama bleek er onlangs geweest te zijn dus we bevonden ons in goed gezelschap. Afgelopen zondag wilden we met de taxi naar de bamboe bossen in het oosten van Kyoto, net buiten de stad, toen we midden in de Marathon van Kyoto terecht kwamen! It's a sign! Maar het was nog een week te gaan...
Maar goed, de wijk van de bamboe bossen was erg leuk gelegen aan een rivier en je kon er goed wandelen. Ook nog even een apen-park bezocht waar de kids de makaken mochten voeren. Volgens Caroline was dit het hoogte punt van het weekend. Soort zoekt soort tenslotte....😀